INTRODUCTION: Sarcoidosis-associated uveitis is rare in children and can cause serious complications. Because pediatric data were limited, this study aimed to characterize clinical features, management, and outcomes using a multidisciplinary cohort approach.
METHODS: A retrospective analysis was conducted of patients under 18 years of age who were managed by the pediatric rheumatology and ophthalmology services between 2017 and 2024. Patients were classified as having probable sarcoidosis-associated uveitis according to the revised International Workshop on Ocular Sarcoidosis (IWOS)criteria because no biopsy was performed. Demographics, clinical characteristics, laboratory findings, treatments, and outcomes were analyzed.
RESULTS: Of the 24 patients screened, 15 (27 eyes) met the inclusion criteria. Age at inclusion was 14.73±2.87 years; age at diagnosis, 10.15 years (IQR, 8.28–11.23). The majority of patients presented with concurrent ocular and systemic sarcoidosis (73%), bilateral involvement (80%), and panuveitis (60%). Chronic inflammation occurred in 80% of patients. Pulmonary involvement was documented in 40% of cases All patients received topical corticosteroids; 86.7% required systemic corticosteroids. Methotrexate was the first-line conventional DMARD (93.3%), and adalimumab was the primary biologic agent (80%). Complete remission was achieved in 53.3% of cases, with surgery needed in 20% of cases. Ocular complications decreased from 33.3% at presentation to 20% at final follow-up. Neither age at onset nor pulmonary involvement significantly influenced remission status.
DISCUSSION AND CONCLUSION: Pediatric sarcoidosis-associated uveitis emphasizes the importance of a collaborative team-based approach. The absence of pulmonary involvement does not exclude the diagnosis, underscoring the need for a high index of clinical suspicion and comprehensive evaluation in children presenting with chronic uveitis.
Keywords: Medication therapy management, prognosis, sarcoidosis, uveitis
GİRİŞ ve AMAÇ: Sarkoidozla ilişkili üveit çocuklarda nadir görülür ve ciddi komplikasyonlara neden olabilir. Pediatrik verilerin sınırlı olması nedeniyle, bu çalışma multidisipliner bir kohort yaklaşımıyla klinik özellikleri, tedaviyi ve sonuçları karakterize etmeyi amaçlamıştır.
YÖNTEM ve GEREÇLER: 2017-2024 yılları arasında pediatrik romatoloji ve oftalmoloji servislerinde tedavi gören 18 yaşın altındaki hastalar üzerinde retrospektif bir analiz gerçekleştirildi. Biyopsi yapılmadığı için hastalar, revize edilmiş Uluslararası Oküler Sarkoidoz Çalıştayı (IWOS) kriterlerine göre olası sarkoidoz ilişkili üveitli olarak sınıflandırıldı. Demografik özellikler, klinik özellikler, laboratuvar bulguları, tedaviler ve sonuçlar analiz edildi.
BULGULAR: Tarama yapılan 24 hastadan 15'i (27 göz) dahil edilme kriterlerini karşıladı ve bunların çoğu erkekti (%66,6). Ortalama başvuru yaşı 14,73 ± 2,87, tanı yaşı ise 9,64 ± 2,52 idi. Çoğunlukta eşzamanlı oküler ve sistemik sarkoidoz (73%), bilateral tutulum (80%) ve panuveit (60%) görüldü. Hastaların %80'inde kronik inflamasyon mevcuttu. Vakaların %40'ında pulmoner tutulum belgelendi. Tüm hastalar topikal kortikosteroid tedavisi aldı; %86,7'si sistemik kortikosteroid tedavisi gerektirdi. Metotreksat birinci basamak konvansiyonel DMARD (93,3%) ve adalimumab birincil biyolojik ajan (80%) idi. %53,3'ünde tam remisyon elde edildi, vakaların %20'sinde cerrahi müdahale gerekti. Oküler komplikasyonlar, başvuru sırasında %33,3 iken son takipte %20'ye düştü. Başlangıç yaşı veya pulmoner tutulum, remisyon durumunu önemli ölçüde etkilemedi.
TARTIŞMA ve SONUÇ: Pediatrik sarkoidoz ile ilişkili üveit, işbirliğine dayalı bir ekip yaklaşımının önemini vurgulamaktadır. Akciğer tutulumu olmaması tanıyı dışlamaz, bu da kronik üveit ile başvuran çocuklarda yüksek klinik şüphe ve kapsamlı değerlendirme ihtiyacını vurgulamaktadır.
Anahtar Kelimeler: İlaç tedavisi yönetimi, prognoz, sarkoidoz, üveit